Υπάρχει και ένα ερώτημα. Πως θα αποφύγουμε τον εμφύλιο; Πως θα πεισθεί αυτός ο λαός να υποβληθεί στις βαρύτατες θυσίες που απαιτούνται, όταν αυτό είναι κάτι που θα το ζητούν και θα το επιβάλλουν, -ακόμη και με την χρήση της νόμιμης κρατικής βίας-, αυτοί που στην συνείδηση του είναι και παραμένουν οι ψεύτες και οι κλέφτες; Ακλόνητοι, καλοζωισμένοι και ατιμώρητοι.
Οι ανθρώπινες κοινωνίες δεν είναι ψηφιακοί μηχανισμοί. Είναι στοχαστικά αναλογικά συστήματα. Προς το παρόν καλούνται να μας υπηρετήσουν με τους στοχασμούς τους η Όλγα και η Μαριλίζα. Και λίγο ο Μαρκόπουλος. Καμιά φορά ο Ρέππας, ο Άρης και ο Πρωτόπαππας.
Βέβαια, από άνθρωπο που δεν έχει πάρει χαμπάρι ότι στους υπολογιστές εδώ και μια πενταετία (και βάλε) δεν υπάρχουν πια δισκέτες, δεν περίμενα να ξέρει τα προβλήματα συμβατότητας που υπάρχουν, ακόμα και σήμερα, με τους ελληνικούς χαρακτήρες, ιδίως σε ονόματα αρχείων και φακέλων, ιδίως όταν πρόκειται για ντιβιντί που πρόκειται να χρησιμοποιηθούν από πολλά και διάφορα μηχανήματα, που κάμποσα μπορεί να μην είναι και τόσο σύγχρονα, πράγμα που σημαίνει ότι η λατινική ονομασία των ονομάτων των φακέλων (δηλ. π.χ. algebra αντί για «άλγεβρα») ήταν η πιο συνετή λύση προκειμένου να μη συναντήσουν έστω και λίγοι μαθητές δυσκολίες στην ανάγνωση των αρχείων. Όμως, δεν είναι ντροπή να αγνοείς κάτι· κι εγώ ελάχιστα ξέρω από ναυτιλιακό δίκαιο -όμως εγώ δεν γράφω άρθρο στην εφημερίδα για το σκοτεινό αντικείμενο της άγνοιάς μου, ενώ ο κ. Γεωργουσόπουλος, παρόλο που δεν ξέρει, αρχίζει να βρίζει κάφρους, γραικύλους και πανεπιστημιακούς βλάκες, προσφέροντας τελικά άριστες υπηρεσίες στο υπουργείο, διότι όποιος σοβαρός αναγνώστης δει να εκτοξεύονται άδικα τόσες βρισιές δεν αποκλείεται να σκεφτεί ότι και οι άλλες κατηγορίες κατά του Υπουργείου Παιδείας ίσως να είναι υπερβολικές.
Περί ξερόλων και ασχέτων ο λόγος (από τον Νίκο Σαραντάκο)