Μου φάνηκε ενδιαφέρον, οπότε αποφάσισα να αγοράσω το βιβλίο του. Μπήκα στο Amazon (το οποίο είναι ένα πολύ πρακτικό και χρήσιμο social network από μόνο του με σχόλια, reviews και αυτοματοποιημένες προτάσεις για τον καθένα), βρήκα το βιβλίο στην έκδοση για Kindle, το αγόρασα με την υπηρεσία 1-click (χωρίς να δίνω πάλι τα στοιχεία μου, την πιστωτική κλπ) και σε δύο λεπτά το είχα κατεβάσει στο iPad μου και το διάβαζα. Μέχρι το βράδυ της Κυριακής είχα διαβάσει το βιβλίο.

Για δείτε πόσα social media συνεργάστηκαν γι αυτό:

Το GetGlue που μου πρότεινε μια σελίδα με το video του SKR.
Η Wikipedia, γραμμένη αποκλειστικά από χρήστες, όπου πήγα μετά για να διαβάσω για τον SKR.
Το Amazon, με σχόλια και βαθμολογία για το βιβλίο από χρήστες, όπου ενημερώθηκα για τις γνώμες τους για το βιβλίο του SKR.

Όλα αυτά συνετέλεσαν στο να αγοράσω ένα βιβλίο, αλλά θα μπορούσε να είχε συμβεί κάτι αντίστοιχο για να με κάνει να δω μια ταινία, να προτιμήσω ένα ξενοδοχείο, να διαλέξω ένα ταξιδιωτικό προορισμό, ένα εστιατόριο, να αγοράσω ένα laptop, να αγοράσω ένα έπιπλο…

Αν ήθελα να αγοράσω το δικό σας προϊόν, ποιά social networks θα μου το πρότειναν; Και ποιά η παρουσία σας σε αυτά;

Ο Αναγνωστόπουλος προσεγγίζει το θέμα κυρίως από την οπτική του marketing και της προώθησης προϊόντων μέσω των social media. Εμένα μου καρφώθηκε η εξής ιδέα στο μυαλό, μάλλον επειδή περίπου ταυτόχρονα διάβασα δύο άρθρα στο ReadWriteWeb για τα πλεονεκτήματα των eBooks έναντι των τυπωμένων βιβλίων και, αντιστρόφως, τα πλεονεκτήματα των τυπωμένων βιβλίων έναντι των eBooks:

Ποιο ρόλο παίζει πλέον η τεχνολογία στην διακίνηση και ανάγνωση βιβλίων; Αν το μέλλον της διακίνησης και ανάγνωσης βιβλίων είναι κατεξοχήν ηλεκτρονικό, ποιες επιπτώσεις δημιουργούνται για τον τρόπο που οι αναγνώστες ανακαλύπτουν, επιλέγουν και τελικά διαβάζουν βιβλία;

Το θέμα έχει πολύ βάθος· προς το παρόν με ενδιαφέρουν οι εξής αλλαγές, που μου φαίνονται θεμελιώδεις:

Με την άφιξη των ψηφιακών βιβλίων είναι ίσως η πρώτη φορά που η τεχνολογία παίζει κυρίαρχο ρόλο στη διαδικασία της ανάγνωσης· το ηλεκτρονικό βιβλίο μπορεί να αναγνωσθεί μόνο μέσω ενός eReader. Το βιβλίο παύει έτσι να είναι ένα φυσικό αντικείμενο, με το οποίο ο κάθε αναγνώστης συνδέεται και με άλλους τρόπους και όχι μόνο με το περιεχόμενο, το κείμενο.

φωτογραφία από τον striatic στο flickr

Πόσες φορές έχει τύχει να εντοπίσετε ένα βιβλίο στη βιβλιοθήκη σας ή άλλου μόνο επειδή θυμάστε το χρώμα του εξώφυλλου ή το πάχος του; Έχει τύχει να αγοράσετε μια καινούργια έκδοση ενός βιβλίου που ήδη κατέχετε επειδή έχει καλύτερο εξώφυλλο, χαρτί ή τυπογραφική εμφάνιση; Αν ναι, καταλαβαίνετε τι εννοώ. Μήπως κάποιο βιβλίο σας είναι πολύτιμο επειδή έχει μέσα σημειώσεις δικές σας ή κάποιου αγαπημένου προσώπου ή κάποιο άλλο κείμενο, άσχετο με το βιβλίο, που συνδέεται με κάποια γλυκιά (ή πικρή) ανάμνηση στο μυαλό σας;

Πέρα από τις λειτουργίες αυτές του βιβλίου που είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να αναπληρωθούν από τα eBooks, βλέπω ένα ακόμη ζήτημα: την τεχνολογία ως προϋπόθεση για την ανάγνωση. Να τι εννοώ:

Η πρόσβαση του αναγνώστη στο τυπωμένο βιβλίο ρυθμίζεται μέχρι σήμερα από απλούς κανόνες. Όταν χρειάζομαι ένα βιβλίο μπορώ να το αγοράσω, ή, αν η αγορά δεν μου είναι δυνατή για οποιοδήποτε λόγο, να το δανειστώ από ένα πρόσωπο ή μια βιβλιοθήκη. Η τεχνολογία έχει να κάνει μόνο με τη διαδικασία παραγωγής ενός βιβλίου (χωρίς την τεχνολογία της τυπογραφίας δεν θα υπήρχαν τυπωμένα βιβλία) αλλά όχι με τη διακίνηση και την ανάγνωσή του. (Ας αφήσουμε στην άκρη το ποια βιβλία τυπώνονται και γιατί για άλλη αφορμή).

Εικόνα από τον χρήστη crunchyfootsteps στο flickr

Για να διαβάσω ένα eBook χρειάζομαι όμως μία επιπλέον ηλεκτρονική συσκευή, έναν ενδιάμεσο. Μέχρι τώρα όποιος ήξερε γραφή και ανάγνωση είχε πρόσβαση σε βιβλία (έστω σε ελάχιστα, αν ζούσε σε μια χώρα του τρίτου κόσμου, χωρίς βιβλιοθήκες και άλλη τέτοια υποδομή). Με την άφιξη των eBooks, και κυρίως με την άφιξη νέων συσκευών ανάγνωσης όπως το iPad, αυτό πλέον δεν αρκεί. Η ανάγνωση σχετίζεται άμεσα με την πρόσβαση σε ηλεκτρονικές συσκευές και, βεβαίως, με την απόκτηση των απαραίτητων γνώσεων για τη χρήση τους. Και αυτό ανεβάζει, σε αρκετές περιπτώσεις, ψηλά τον πήχη για την ανάγνωση βιβλίων.

Θα επανέλθω στο θέμα με περισσότερα στο μέλλον.

Ακολουθώ όλο περιέργεια το λινκ και οϊμέ, βλέπω το εξής:

Δεν είμαι βέβαιος αν η προειδοποίηση εμφανίζεται επειδή χρησιμοποιώ τους DNS servers του Google ή αν είναι μηχανισμός του Firefox μέσω κάποια μαύρης λίστας. Ο admin δεν το πήρε χαμπάρι; Ο θείος γκούγκλής κάνει λάθος;

Καθότι χρήστης mac, τόλμησα και άνοιξα την σελίδα:

Τα περιοδικά είναι αδιάφορα για τις ανθρωπιστικές επιστήμες· τόσος κίνδυνος για το τίποτε…

«Το σχολείο μας είναι ένα σχολείο χωρίς τοίχους·σχεδόν όλες οι τάξεις έχουν διαδραστικούς πίνακες. Οταν τελειώνει το σχολικό ωράριο κάνουμε σεμινάρια στους υπολογιστές για τους κατοίκους της περιοχής μας. Πολλές φορές οι μικροί μαςείναι εκείνοι που διδάσκουν τους γηραιότερους, καθώς το μάθημα έχει γίνει πλέον το πιο διασκεδαστικό παιχνίδι».

Από την εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ», 13 Μαρτίου 2010: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=319836&dt=13/03/2010#ixzz0i68rdmi5

ΥΓ. Εντύπωση μου έχει προκαλέσει μια υποχρέωση δαπάνης 800 χιλ ευρώ για “Επιχορήγηση ΟΕΔΒ για την προμήθεια των βιβλίων ΥΠΕΡΟΧΗ ΕΛΛΑΔΑ και ΠΑΠΙΣΣΑ ΙΩΑΝΝΑ”.

Από το ιστολόγιο του Γιάννη Πανάρετου, Υφυπουργού Παιδείας: http://panaretos.blogspot.com/2009/10/2009.html

Αν υποθέσουμε ότι ένας διαδραστικός πίνακας κοστίζει γύρω στα 2.000 ευρώ, τότε 400 ελληνικά σχολεία δεν διαθέτουν τέτοιους πίνακες αλλά οι μαθητές τους διαθέτουν τα βιβλία «Υπέροχη Ελλάδα» και «Πάπισσα Ιωάννα». Οι προτεραιότητες είναι σαφείς…

Εγώ που νόμιζα ότι ο Mac δεν τρελλαίνεται που και που, καλά να πάθω!

The European Library 2.3, originally uploaded by notiX.

Ανοίγεις το εικονικό πληκτρολόγιο στο http://search.theeuropeanlibrary.org/portal/en/index.html και τσουπ, πετιέται ο «Έλληνας».

Πασιφανές, πασιφανέστατο ότι πρόκειται για προσπάθεια ψαρέματος και μάλιστα κακή: τέτοιο κείμενο ποτέ δεν θα μπορούσε να έχει σταλεί από ελληνική τράπεζα. Το λινκ παραπέμπει στην ακόλουθη σελίδα:

Όπως προκύπτει από τη σύγκριση με το το πρωτότυπο, η αντιγραφή είναι εντυπωσιακή:

Οι απατεώνες βελτιώνονται: τα ελληνικά του μέιλ είναι κάπως καλύτερα από άλλες απόπειρες του παρελθόντος. Η προστασία από τέτοιες απόπειρες είναι απλή: ποτέ μα ποτέ δεν εμπιστευόμαστε emails από την τράπεζα μας ή από οποιοδήποτε οργανισμό, site κλπ. που μας ζητά να πιστοποιήσουμε τα στοιχεία μας. Είναι σίγουρη απάτη.

Πέρα από ορισμένα (σχετικά απλά) παιχνίδια και άλλα ψυχαγωγικού τύπου προγράμματα, ο Classic δεν ήταν σε θέση ούτε να αντικαταστήσει άλλες ηλεκτρονικές συσκευές (την τηλεόραση, το βίντεο, το πικάπ ή το κασσετόφωνο της εποχής εκείνης), ούτε να διευκολύνει την επικοινωνία με τον έξω κόσμο και την ανταλλαγή απόψεων, την άντληση πληροφοριών και την δημιουργία δικτύων φίλων που επικοινωνούν αποκλειστικά με το πληκτρολόγιο και το ποντίκι. Το ίντερνετ ήταν ακόμη στα σπάργανα και σίγουρα δεν αποτελούσε τον πρώτο λόγο για τον οποίο κανείς θα αγόραζε έναν προσωπικό υπολογιστή.

Ο Classic σε συνδυασμό με έναν εκτυπωτή ΙmageWriter με μελανοταινία και ακίδες ήταν ένας ακούραστος εργάτης παραγωγής και επεξεργασίας κειμένων· με την συνδρομή ενός εκτυπωτή LaserWriter (η τιμή του οποίου τον έκανε απαγορευτικό για κοινούς χρήστες την εποχή εκείνη) μπορούσε να μετατραπεί σε ένα απολύτως ικανοποιητικό βοηθό για την δημιουργία camera-ready πρωτοτύπων για το τυπογραφείο. Αν και αρκετοί χρήστες είχαν αρχίσει να διαμορφώνουν μια προσωπική σχέση με τον υπολογιστή τους (ιδιαίτερα το φιλικό λειτουργικό σύστημα του Mac βοηθούσε προς αυτή την κατεύθυνση) οι περισσότεροι χρήστες του Classic (και οποιουδήποτε άλλου προσωπικού υπολογιστή), ιδιαίτερα στον ακαδημαϊκό χώρο, τον θεωρούσαν αναντικατάστατο εργαλείο κυρίως, αν όχι αποκλειστικά, για την συγγραφή κειμένων. Αυτή η κάπως νοσταλγική αναδρομή έχει στόχο να τονίσει τις αλλαγές που έχουν συμβεί στο μεταξύ στην χρήση των προσωπικών υπολογιστών και στην σχέση μας με αυτούς. Το στάδιο όπου ο προσωπικός υπολογιστής δεν ήταν κάτι που θεωρούνταν χρήσιμο για όλους τους ανθρώπους, που ήταν δηλαδή κάτι που θεωρούνταν απαραίτητο για κάποιες κατηγορίες μόνο ανθρώπων με ειδικά ενδιαφέροντα ή ανάγκες που εξαρτώνταν από τις επαγγελματικές τους δραστηριότητες έχει πλέον ξεπεραστεί. Σήμερα ο προσωπικός υπολογιστής θεωρείται τμήμα αυτού που έχει βαπτιστεί «ψηφιακή προσωπικότητα» ή «ψηφιακός εαυτός» (digital self)· η ανάπτυξη του ίντερνετ, ενός παγκόσμιου δια-δικτύου που προσφέρει πρόσβαση σε πληροφορίες και πηγές γνώσεις μη διαθέσιμες στο παρελθόν σε όλους τους πρόθυμους ανανώστες και σε μια κοινότητα χρηστών που είναι διεσπαρμένη σε όλη σχεδόν την υφήλιο και πρόθυμη να συνομιλήσει, να μοιράσει και να μοιραστεί γνώση και άλλες πληροφορίες μέσα από την οθόνη του υπολογιστή άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε γενικά την γνώση και την πρόσβαση σε αυτή.